در بامدادِ سردِ زمستانی، هنگامی که زمزمه ی دعای جوشن کبیر و مناجات مردم در مساجد و خیابان شهر بلند بود در شبِ ۲۳ ماه مبارک رمضان ، ناگهان کابوسی هولناک، سکوتِ مجتمعِ مسکونیِ نارنجستان را در هم شکست. غرشِ شومِ موشکی، که گویی از دلِ آسمانِ خاموش شلیک شده بود، تار و پودِ امنیتِ خانه‌ها را درید و سایه‌ی شومِ جنگ را بر سرِ ساکنانِ بی‌دفاع گستراند.

در آن لحظاتِ نفس‌گیر، هنگامی که غبارِ ویرانی بر سرِ خانه‌ها نشست و آوار، جایِ آسایش را گرفت، امیر علی حمیدی راد، جوانِ رشیدِ این دیار، در کنارِ خواهرش، سارا حمیدی راد ، در آتشی از درد و رنج گرفتار آمد. موشکِ کینه، نه تنها دیوارهایِ خانه‌ها را، بلکه جسمِ پاکِ این دو عزیز را نیز آماجِ خود قرار داد و ترکش‌هایِ تقدیر، زخمی عمیق بر پیکرِشان نهاد.

از آن بامدادِ تلخ، محمدعلی، با کوله‌باری از درد و استقامت، قامت برافراشت تا نمادِ پایداری شود. جانبازیِ او، نه تنها یادآورِ آن حادثه‌ی شوم، که تجسمِ صلابتِ روحی است که از دلِ سختی‌ها سر بر می‌آورد. در کنارِ او، سارا نیز، با قلبی سرشار از ایثار و مهر، زخمِ برادر را مرهم نهاد و در فراز و نشیبِ زندگی، همواره چون کوهی استوار، یار و یاورِ او بود.
نمیدانم خدا چه حسابی روی آن خانواده کرده بود که انگار قرار بود صبرشان را بسنجد چون مادرشان با وجود مشکلاتِ دیگر زندگی اکنون فقط به فکر بهبودی و سرپا شدنِ فرزند رشیدش بود. او از ما میخواست که فقط برای سرپا شدنِ پسرش دعا کنیم هر چند کلمات قاصر از همدردیِ کافی در مقابل حادثه ی پیش آمده بود.

امروز، نامِ محمدعلی حمیدی راد، در دفترِ جانبازانِ این سرزمین، با حروفِ زرینِ شجاعت و ایثار حک شده است و سارا، خواهرِ صبورش، گواهِ آن حادثه و نمادِ عشقِ بی‌دریغِ خانواده است.

زهرا نبوی، طلبه مدرسه علمیه الزهراء(س) اراک

رزق امروز دیدار از خانواده ی معزز شهید عزت‌الله بابایی ؛ مردی که نامش لرزه بر اندام دشمنان انقلاب می‌انداخت و قلبش برای دفاع از اسلام و میهن می‌تپید. او نه تنها در جبهه‌های نبرد حق علیه باطل در سوریه و عراق، رزمنده‌ای شجاع بود، بلکه پس از سال‌ها ایثارگری، با کوله‌باری از افتخار، جانباز جنگ تحمیلی نیز بود و میراثی گران‌بها از خود به جای گذاشت.

خواسته ی ایشان این بود که بر سنگ مزار این سرباز وفادار ولایت، چنین حک شود : | این مرد برای دفاع از انقلاب و اسلام آماده بود.|
از خواهران و برادران می‌خواست که همیشه در خط ولایت باشند. جملاتی کوتاه اما پرمغز که روح بلند و تعهد عمیق او را به آرمان‌های انقلاب اسلامی بازگو می‌کند و یادآور رسالت خطیر ما در پاسداری از این ارزش‌هاست.

پسرش جوانمردی است که لحظه به لحظه در کنار پدر بود، در روزهای سخت و پر فراز و نشیب نبرد، یار و همراه او. اما در آخرین سفر پدر، بنا به تقدیر الهی، نتوانست او را تا منزل مقصود همراهی کند و شاید طعم تلخ جا ماندن از قافله شهادت را چشید. چهره‌اش حکایت از دردی داشت که در سینه پنهان کرده بود. از مادر که خود نماد صبر و ایثار بود، خواست تا برایش دعا کند؛ دعایی از سر اخلاص تا شاید خداوند متعال نیز او را در مسیر پدر، سربلند گرداند و سعادت شهادت را نصیبش سازد.

خانه شهید، عطرآگین از خاطراتی ناب و یادگارهای ارزشمندی بود که حکایت از رشادت‌ها و فداکاری‌های مردان بزرگی چون عزت‌الله بابایی داشت. فضایی آکنده از معنویت که روح را صیقل می‌داد و ایمان را در دل‌ها زنده می‌کرد. یادشان گرامی، راهشان پر رهرو و نامشان جاودانه باد.

زهرا نبوی، طلبه مدرسه علمیه الزهراء (س) اراک

چهره‌ی مهسا طاهری، در روایت زمان، همچون ستاره‌ای است که نه با خاموشی، بلکه با روشنایی بی‌پایانش در یادها مانده است. دختری از جنس تلاش و اراده؛ نخبۀ آرام و بی‌ادعای عرصۀ هوا‌ و فضا که رؤیاهایش هرگز در سقف زمین نمی‌گنجید. جهانش آمیخته‌ای بود از علم، تعهد، و عشقی عمیق به سرزمینی که نفس می‌کشید تا سربلندی‌اش را ببیند.

مهسا، با قلبی که مهربانی در آن موج می‌زد، شبانه‌روز برای بهتر کردن جهانش می‌دوید. گویی زمان برای او کوتاه‌تر از آن بود که بتواند لحظه‌ای را بی‌ثمر بگذراند. او در میدان خدمت، جوان اما استوار، شبیه رودخانه‌ای بود که حتی اگر مسیرش دشوار بود، باز هم جاری می‌ماند.

ارادتش به اولیای الهی، به‌ویژه حضرت ابوالفضل، در رفتار و زندگی‌اش پیدا بود؛ ارادتی که نه در کلام، که در روح و عملش ریشه داشت. گویی در لحظه‌های سخت، نگاهش همیشه رو به آسمانی بود که پهلوانی و وفاداری از آن می‌بارید.

ادامه »

کوه صبر و مقاومت و استواری یعنی در میانه میدان باشی و هیچ تهدید و صدا و سلاحی تو را نترساند .مانند آن مادری که با فرزندان خردسالش در تجمعات حضور داشت صدای انفجار را شنید نگاه به کودکانش که ترسیده بودند کرد و محکم گفت: چیزی نیست، نترسید خدا با ماست با اینکه می‌دانست دشمن غدار آنقدر بی‌رحم است که امکان دارد هر لحظه میان جمعیت را بزند اما با توکل بر خدا برای حفظ کشورش ایستاد با مشت گره کرده ایستاد و زمانی که بچه‌ها استواری مادر را می‌دیدند دلگرم می شدند و آنها هم تصمیم می‌گرفتند که استوار باشند و استوار بایستند .
این گونه نبود که این استواری را فقط از یک مادر ببینیم بلکه تمام مادرهایی که در میدان بودند این تصمیم ،مصمم آنها بود آن قدر زیبا ایستادند که کم کم این ایستادگی به آن سوی مرزها نیز کشیده شدو فرهنگ مقاومت متبلور شد.
رسانه‌های تمام دنیا این مقاومت و حضور جانانه را تحسین کردند و برای این تصویر زیبا واژه‌ای در فرهنگ مادی گرایانه خود پیدا نکردند چون با تفکر لیبرالی آن ها قابل فهم نبود برخی از آنها این حضور مردم را انتحار می نامیدند ولی کار شناسانشان این ایستادگی را حسی فراتر از جان مردم می‌دانستند ولی با واژه ی شهادت آشنا نبودند و می‌دانستند اهمیت این حضور و ایستادگی مردم در صحنه قوی تر و تواناتر از قدرت نظامی یک کشور بوده و اینجا بود که در صحنه معنی اصلی و واقعی جمهوریت را در عمل و نه صرفاً یک ادعا فهمیده و درک کردند . و تمدن کهن ایرانی عجین شده با عقیده حسینی را به عینه مشاهده کردند و اذعان کردند دولت آمریکا و رژیم صهیونی که سر سختانه مخالف گسترش تفکر و مذهب شیعه در جهان بودند با این جنگ موجب شده اند گرایش به اسلام شیعی در جهان ،روبه گسترش باشد.

نویسنده: زهرا جمالو، طلبه پایه سوم، مدرسه علمیه الزهراء(س) اراک